نوازنده پیانو
پیر آگوست رنوار یکی از امپرسیونیستهایی بود که بیش از همه به پیکر انسان، بهویژه زنان در لحظههای آرام و معمول زندگی روزمره، علاقه داشت؛ زنانی که در حال مطالعهاند، در خیال خود غرق شدهاند یا صرفاً به چیزی فکر میکنند. او در تابلوی امروز برای نخستین بار به سراغ موضوعی رفت که بعدها به یکی از سوژههای محبوبش تبدیل شد: زنی که موسیقی مینوازد. رنوار این تابلو را در دومین نمایشگاه امپرسیونیستها در سال ۱۸۷۶ به نمایش گذاشت.
زنی جوان پشت یک پیانوی دیواری نشسته است. اطراف او را پارچههایی با نقشونگارهای گوناگون، پردههای سنگین، فرشی شرقی و گلدانی پر از گیاه فرا گرفتهاند. شاید این اتاق از نگاه امروزی ما بسیار مجلل به نظر برسد، اما در واقع، وسایل و چیدمان آن از ویژگیهای معمول خانههای مرفه طبقه متوسط پاریس در دهه ۱۸۷۰ بوده است. احتمال دارد نوازنده، نینی لوپز، یکی از مدلهای محبوب رنوار در آن دوران باشد.
رنوار زاویه دیدی کمی مرتفعتر انتخاب کرده است تا دستهای صورتی و درخشان زن را هنگام حرکت بر روی کلاویههای پیانو بهخوبی به تصویر بکشد. موسیقی، طبیعتاً چیزی نیست که بتوانیم آن را ببینیم، اما رنوار تقریباً موفق شده است آن را به تصویری دیدنی تبدیل کند. پارچههای سفید و آبیِ روان لباس زن، درخشش پوست صورتیرنگ او، ضربهقلمهای آزاد و رنگهای متغیر، همگی ریتم بصری خاصی میآفرینند؛ گویی تمام تابلو با نتهایی که زن مینوازد، به حرکت درآمده است.
با این حال، خلق چنین صحنهای که در نگاه نخست بیتکلف و آسان به نظر میرسد، بههیچوجه ساده نبوده است. بررسیهای پرتو ایکس نشان دادهاند که رنوار بارها ترکیببندی تابلو را تغییر داده و جای سر زن را جابهجا کرده است. او همچنین بخشهای مهمی از پیانو را دوباره نقاشی کرده و حتی پس از تراشیدن بخشی از رنگ قرمز تیره اولیه آن، سطحش را از نو رنگآمیزی کرده است.
این تابلو در عین حال از سنتی بسیار قدیمیتر الهام گرفته است. تصویر زنان در حال نواختن ساز، بارها در نقاشیهای هلندی قرن هفدهم دیده میشود؛ از جمله در آثار هنرمندانی چون ورمیر و گابریل متسو.
نظرات (0)
هنوز نظری ثبت نشده. اولین نفر باش!