فصل داستان‌های وهم‌آلود و رازآلود تازه آغاز شده است!

در نقاشی «رقص پریان» (Dancing Fairies)، آگوست مالمستروم، نقاش سوئدی، منظره‌ای مه‌آلود و غرق در نور مهتاب را به صحنه‌ای افسونگر و فراطبیعی تبدیل می‌کند.

پریان رنگ‌پریده در سراسر چمنزار به رقص درآمده‌اند و بر فراز آب شناورند. پیکرهای شفاف و اثیری‌شان چنان به نظر می‌رسد که گویی از دل مه صبحگاهی سر برآورده‌اند. یکی از آن‌ها به سوی سطح آب خم شده است، انگار می‌خواهد تصویر خود را در آب ببیند.

مالمستروم شیفتگی عمیقی به تاریخ، اسطوره‌شناسی و افسانه‌های عامیانه سرزمین‌های شمال اروپا داشت؛ علاقه‌ای که در این اثر به‌روشنی نمایان است.

بااین‌حال، این موجودات ظریف و دل‌فریب لزوماً آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسند، بی‌آزار نبودند. در باورهای عامیانه سوئد، الف‌ها و پریان با جنگل‌ها، تپه‌ها، چمنزارها و دیگر مکان‌های بکر و وحشی پیوند داشتند و رویارویی با آن‌ها می‌توانست خطرناک باشد.

در تصور مردم، این موجودات زیبا و فریبنده بودند، اما درعین‌حال رفتاری پیش‌بینی‌ناپذیر داشتند، به‌آسانی آزرده می‌شدند و می‌توانستند برای کسانی که با آن‌ها بی‌احترامی می‌کردند، بداقبالی و مصیبت به بار آورند.

مردم اسکاندیناوی حتی برای محافظت از خود و دام‌هایشان در برابر نفوذ این موجودات، از نشانه‌های محافظی به نام «اِلوکورس» (älvkors) یا «صلیب الف‌ها» استفاده می‌کردند.

مالمستروم در این نقاشی، باورهای کهن را با شیفتگی جنبش رمانتیسم قرن نوزدهم به طبیعت رازآلود و رام‌نشدنی درهم می‌آمیزد و منظره‌ای خلق می‌کند که هم زیباست و هم دلهره‌آور.

پریان شاید در حالی که آرام‌آرام در مه محو می‌شوند، لطیف و شکننده به نظر برسند، اما به جهانی تعلق دارند که انسان تنها با پذیرش خطر می‌تواند پا به آن بگذارد.