اودیلون ردون، هنرمند نمادگرای فرانسوی، شیفته‌ی رؤیاها، اسطوره‌شناسی، معنویت و سازوکارهای رازآلود خیال و تخیل بود. او در تابلوی «اورفئوس» که حدود سال ۱۹۰۵ خلق کرد، به سراغ یکی از مشهورترین موسیقی‌دانان اساطیر یونان رفت.

اورفئوس چنان قدرت شگفت‌انگیزی در موسیقی داشت که نغمه‌هایش حیوانات، درختان و حتی سنگ‌ها را مسحور می‌کرد. گفته می‌شود پس از مرگش، هنگامی که زنان مئناد او را تکه‌تکه کردند، سر بریده‌اش همچنان به آواز خواندن ادامه داد و چنگش نیز در میان ستارگان جای گرفت.

ردون این اسطوره‌ی خشونت‌بار را به تصویری آرام، خیال‌انگیز و رؤیاگونه تبدیل می‌کند. سر جداشده‌ی اورفئوس در بالای چنگش معلق به نظر می‌رسد؛ گویی رؤیایی است که از فضایی نامشخص سر برآورده است.

ردون به‌جای ترسیم منظره‌ای واقعی و قابل‌شناسایی، رنگ آبی تیره را با جلوه‌هایی از زرد و نارنجی درهم می‌آمیزد تا از طریق رنگ‌ها، فضایی سرشار از احساس و حال‌وهوایی رازآلود بیافریند. گویی جهان مادی در اطراف اورفئوس محو می‌شود و تنها موسیقی، خاطره و خیال باقی می‌ماند.

ردون به‌جای بازنمایی صحنه‌های هولناک اسطوره، بر شاعرانه‌ترین مفهوم آن تمرکز می‌کند: موسیقی‌دان می‌میرد، اما هنر او همچنان زنده می‌ماند.